Darren Wolf

- Masz wrócić przed zmrokiem!
- Oj tatku… - Jęknęła dziewczyna stojąc w progu ubogiej, jednak zadbanej chaty i patrząc na ojca prosząco. Widząc, że to nic nie daje podbiegła do ojca i usiadła mu na kolanach. – Proszę!
Młoda kobieta stojąca przy palenisku odgarnęła gęste, czekoladowe loki które wysunęły się z warkocza i obejrzała na nich. Mężczyzna podrapał się po szorstkim policzku. – No dobrze… Ale wracaj jednak szybko. Żebym nie musiał potem cię szukać, zrozumiano? – Spojrzał na córkę. Miał być to srogi wzrok, który mówił, że nie żartuje, jednak nie potrafił tak patrzeć na tą dziewczynę. Ta skinęła ochoczo głową i zeskoczyła z jego kolan. Wybiegła z domu, nim jej ojciec zdążył jeszcze cokolwiek dodać.
Westchnął ciężko a Mavelle roześmiała się. Podeszła do Darrena i objęła go.
- Tak szybko dorasta. – Mruknął niepocieszony Darren. Przytulił do siebie żonę patrząc jeszcze na znikającą za wzgórzami córkę. Mavelle skinęła głową uśmiechając się łagodnie.
- To prawda. Jednak wyrośnie na piękną i mądrą kobietę. – Darren uwielbiał jej spokojny, mocny głos. Mavelle właściwie nigdy się nie denerwowała. Mężczyzna nigdy nie spotkał tak spokojnej i dobrej kobiety. Nigdy nikomu nie odmówiła pomocy. Znała się na zielarstwie, potrafiła leczyć. Uwielbiali ją wszyscy we wsi jednak nikt tak bardzo jak jej mąż, który niemal całował ziemię po której ona stąpa. Tylko ona potrafiła ujarzmić i uspokoić tego rozbójnika, którym kiedyś był.
- To prawda. Jest bardzo do ciebie podobna. – Uśmiechnął się i pocałował ją. Kiedy ich córka się urodziła byli o wiele za młodzi na dziecko. Jednak kochali się bardzo. Pobrali się. Mieli dwóch synów i córkę. Rządny przygód Darren nigdy nie sądził, że wszystko czego mu trzeba znajdzie w małej wiosce, w objęciach Sili. Najcudowniejszej kobiety jaką kiedykolwiek spotkał.

~*~

Tej nocy było wyjątkowo ciepło. Dzieci leżały w łóżkach pogrążone w spokojnym, sprawiedliwym śnie, podobnie jak Mavelle. Darren obejmował ją przyglądając się jej pięknej, spokojnej twarzy. Nie mógł zasnąć. Dręczyło go dziwne uczucie, że coś się święci. Jego intuicja nigdy nie zawiodła, toteż ciężki, kowalski młot spoczywał obok łóżka.
Drgnął, kiedy usłyszał łomot do drzwi. Przez okna przebijał blask ognia, który nie wróżył nic dobrego.
- Darren? – Szepnęła zaspana, zaniepokojona Mavelle.
- Pilnuj dzieci. – Odpowiedział jej wstając z łóżka i chwytając młot. Podszedł do drzwi. Nim zdążył je otworzyć rozpadły się na drzazgi. Nieco zdezorientowany przepuścił w drzwiach tych, których kiedyś miał za braci. Przynajmniej w pewnym stopniu, ponieważ jako jedyny wśród nich był człowiekiem. Aby go przyjęli musiał się wykazać. I wykazał. Był naprawdę silny. Na tyle silny, by zyskać szacunek u wampira.
Wiedział, po co przyszli. Walczył z nimi jednak przyszło ich zbyt wielu. Silny cios w głowę powalił go na ziemię. Pozbawił przytomności. Blada twarz i czerwone oczy wampira znikały za mgłą.
- Będziesz żył. Będziesz żył ze świadomością, że zabiłeś własną rodzinę…

~*~

Ocknął się ze straszliwym bólem głowy. Nad nim unosiły się twarze przyjaciół, patrzących na niego ze smutkiem i troską.
- Gdzie… gdzie Mavelle? Dzieci? – Spytał zachrypniętym głosem. Gardło miał suche jak pustynia, w głowie huczało, jednak jedyne co go obchodziło, to jego rodzina.
- Przykro mi, Darren. – Szepnął mężczyzna, stojący u jego boku. Darren zerwał się z miejsca. Nie bacząc na ból pobiegł do domu. A przynajmniej na zgliszcza, które kiedyś były jego domem. Widział, jak niosą ciała jego żony i dzieci. Rozepchnął tłum. Przytulił ciało swojej żony. Zanurzył twarz w jej włosach, ostatni raz wdychając ich delikatny, ziołowy zapach.
- Wybacz… - szepnął cicho. Zacisnął pięści z gniewu i poczucia winy.

~*~

Potężny koń dźwigał Darrena, oraz cały dobytek, jaki mu pozostał. Kowalski młot. Nie mógł dłużej zostać w rodzinnej wsi. Nie mógł znieść poczucia winy i współczujących spojrzeń bliskich. Chciał uciec od tego.
Koń zatrzymał się przed bramą miasta i parsknął cicho, jakby chciał oznajmić, że są już na miejscu. Darren uniósł umęczoną twarz.
- Graleyn… - Mruknął do wierzchowca. – Jak myślisz, może potrzebują tu kowala? – Wierzchowiec potrząsnął jasną grzywą. Darren wjechał do miasta. Rozglądał się dookoła, wypytywał ludzi. Dowiedział się, że owszem. Jest tu kowal, jednak kilka lat wcześniej było dwóch. Jeden z nich zmarł ze starości, a kuźnia popadła w ruinę. Odnalazł ją. Zeskoczył z wierzchowca i przyjrzał się budynkowi. Zakasał rękawy, aby wziąć się do pracy….

~*~
<Zdjęcie1> <Zdjęcie2>
Imię: Darren
Nazwisko: Wolf
Wiek: 32 lata
Rasa: Człowiek
Zawód: Kowal

Charakter: Darren to spokojny mężczyzna, który przede wszystkim ceni sobie uczciwość. Jest gotów nieść pomoc każdemu, kto tylko jej potrzebuje i o nią poprosi. Zawsze chętnie porozmawia, jednak trudno mu wykrzesać dobry humor, mając w pamięci obraz zniszczonego domu, ciał swoich najbliższych. Jest honorowy, dość łatwo go urazić. Pozostała mu część tej dumy rozbójnika. Stara się nie denerwować, jednak tej sztuki nie udało mu się do końca opanować i bywa wybuchowy.
Taki stał się odkąd poznał Mavelle. To ona nauczyła go tego wszystkiego, pokazała, że bycie dobrym i uczciwym może być piękne. Wcześniej należał do bandy rozbójników, którzy o zasadach moralnych słyszeli tylko legendy. Poprzysiągł sobie zemstę na tych, którzy odebrali mu wszystko, co kochał.

Wygląd: Jak na kowala przystało Darren to postawny mężczyzna, który przy węższych drzwiach ociera szerokimi ramionami o framugi. Ma spokojne, brązowe oczy, ciemną skórę. Koło oka i na ramieniu ma tatuaż. Twarz porasta czarna broda przetykana nitkami siwizny, podobnie jak długie włosy, zwykle związane, aby nie przeszkadzały w pracy.