"Cel uświęca środki" - Ale czy na pewno?

Niewiele już pozostało ze świecy, która rozjaśniała niewielkie, piwniczne pomieszczenie. Płomień wił się niczym język węża. Czasami na chwilę zanikał by znów się pojawić i rozjaśnić nikłym blaskiem ściany pokoju. Świecznik stał na starym stole po środku pomieszczenia, które było długie na cztery metry i szerokie na trzy. Znajdowało się tam tylko jedno wyjście. W ścianie na przeciwko drzwi znajdowało się wgłębienie z kilkoma pólkami, na których stały przeróżna przedmioty. Od kilku zwiniętych map, przez szklany kielich po czaszkę kozy, która witała przybyszów pustymi oczodołami. Jednak ich nigdy nie było tutaj wielu. Tylko jedna osoba tu przybywała i przetrzymywała swoje rzeczy. W jednym z kątów była postawiona ogromna skrzynia a po środku jednej z bocznych ścian stała doskonale zadbana toaletka z dużym, owalnym lustrem. Na mebelku leżały dwa długie, zakrzywione sztylety oraz zwitek papieru wraz z kałamarzem i piórem. Patrząc na pochłaniane przez ciemność pomieszczenie wydawało by się, że jest mało ważne, puste. jednak było to jedno z najważniejszych pomieszczeń dla wampirzycy po za laboratorium. Tu przygotowywała się na wyprawy, odprawiała niektóre rytuały i zaklęcia oraz spoglądała przez lustro. Dante nie miał prawa tam wejść. Pomieszczenie było chronione kilkoma zaklęciami, które wpierw ostrzegały przed wejściem. Jednak później mogły by zabić. Callista była ostrożną kobietą, a wręcz czasem przewrażliwiona na punkcie jej rzeczy. Nie chodzi o sama prywatność ale o skrywane przez nią tajemnice, których nie wyjawia nikomu.
Akurat czerwono włosa kobieta przyszła do pomieszczenia. Odpaliła od starej świecy nową i wstawiła do świecznika rozjaśniając tym samym pomieszczenie. Odpaliła kolejne trzy świece i postawiła w kilku miejscach w pomieszczeniu by było na prawdę jasno. Usiadła przy toaletce. Chuchnęła na szkło i narysowała palcem jakiś znak. Odsunęła się, a na tafli lustra pojawił się obraz. Z początku był rozmazany ale po chwili się wyostrzył i pokazał kilka kobiet rozmawiających ze sobą. Wyglądało to jakby Call widziała je od dołu. Do spoglądania wykorzystała dużą kałużę , która była dość blisko kobiet. Rozmowę słyszała doskonale. Chodziło o zbliżający się sabat czarownic. Przed sabatem chciały odzyskać jedną z zakazanych ksiąg, które posiadał jeden z wampirów. Uśmiechnęła się do siebie. Spojrzała na księgi znajdujące się poniżej czaszki kozy. Miała ich kilkanaście. Zakazane księgi magiczne, które były wielokrotnie splamione krwią. Ona również je splamiła. Pragnęła je zebrać. A teraz oto dowiedziała się, gdzie jest następna. Machnęła dłonią przed lustrem a obraz zniknął.

Gdy­by cza­row­ni­ce miały ser­ca, niebo poczęłoby płakać.

Nie. Ona nigdy nie miała serca. Ona posiada jedynie spaczony umysł. Jej serce dawno zostało wypalone. Spopielone niczym kawałek kartki w ognisku. Żywy ogień szaleństwa, złości i rozpaczy pali się w jej wnętrzu. Nikomu nie potrafiłaby wytłumaczyć dlaczego jest właśnie taka. Dla niej to proste. Byłą taka od zawsze. Miała zadanie, którego nie wykonała. Została sprzedana, oddana dla najgorszego zła. Została właśnie po to poczęta. By wszystko niszczyć. Przynajmniej taki plan miała jej rodzina. W sumie pomimo upływu lat, ucieczki od tamtego zła i zmiany celu życia dalej niszczy. I robi to niezwykle chętnie. No ale czego spodziewać się po wariatce. Czarownicy poczętej podczas sabatu czarownic. Kobiety, która chciała stać się wampirzycą, i którą bawi zadawanie śmierci. Ów kobieta właśnie stała przed palącą się wielka rezydencją. Pomimo, iż padał deszcz płomienie wyglądały, jakby były co raz silniejsze. Przemoczone włosy Callisty przyklejały się do jej twarzy. Dłonie miała wyciągnięte na boki niczym na znak krzyża. Rozcapierzyła palce śmiejąc się wniebogłosy zadowolona z tego co robiła. Rezydencja płonęła w mgnieniu oka. Ogień trawił konstrukcję w oszałamiającym tempie. Blask płomieni powodował, że czarownica wyglądała jakby sama świeciła czerwoną łuną. Wyglądała zadziwiająco w przemokniętej, czerwonej sukni z gorsetem, rudymi włosami, czarną peleryną przerzucona przez ramiona oraz otoczona przez czerwoną łunę. W końcu opuściła ręce oddychając ciężko i uśmiechając się szaleńczo. Podeszła do swojego konia, który stał nieopodal. Poklepała go i sprawdziła czy księga na pewno znajduje się w jukach. Gdy uznała, że wszystko jest w porządku ruszyła spowrotem do Graleyn. 

W tym sza­leństwie jest me­toda ,ale w tej me­todzie jest wciąż cho­ler­nie dużo szaleństwa. 

Pozostał jej tylko jeden dzień do Graleyn. Nie śpieszyła się. I tak wiedziała, że mało kto zainteresuje się jej zniknięciem na kilka dni. Zatrzymała się nad brzegiem rzeki aby napoić konia. Usiadła na kamieniu patrząc w ciemność nocy. Uśmiechnęła się delikatnie. Ktoś położył dłoń na jej ramieniu. przymknęła oczy.
- Dlaczego ciągle to robisz. - wyszeptał wysoki mężczyzna stojący zaraz za nią. Długie czarne włosy miał związane w niesforny kucyk. Kilka kosmyków opadało na jego twarz. Był jakby zasmucony.
- Przecież mogłaś tutaj zacząć nowe życie. Mogłaś stać się kimś innym. Kimś lepszym- Ze śmiechem pokręciła głową. Otworzyła oczy.
- Nie mogę się zmienić. Dobrze to wiesz. - powiedziała spokojnie.
- Chcesz zranić ludzi, którzy ci tutaj zdążyli zaufać. - zaśmiała się głośno.
- Jeśli ktokolwiek mi zaufał to zrobił błąd. - odwróciła się patrząc mu w oczy. Wyglądała na rozbawioną.
- Twoja metoda by dojść do celu to szaleństwo. - mruknął cicho jakby jeszcze bardziej zasmucony.
- Wiem. - uśmiechnęła się. Postać zaczęła się rozpływać, aż w końcu zniknęła. - I wiem, że w końcu zginę. - spojrzała w niebo. - Ale czy nie jest śmieszne to, że żyję w mieście wraz z wieloma pogromcami potworów i wampirów, którzy nawet nie wiedzą jak niebezpieczne jest moje szaleństwo i mój pobyt między nimi? Pomimo, iż są dobrymi łowcami to nie wiedzą ilu niewinnych zabiłam ja sama i to dla przyjemności. - pokręciła głową. - Czysta komedia. - powiedziała rozbawiona wstając. Otrzepała suknię i wstała. Poklepała konia po szyi i wsiadła na niego. Założyła kaptur na głowę.
- A najzabawniejsze jest to. - szepnęła. - Że sami tworzą moja tarczę. - Powiedziała sama do siebie i ruszyła do miasta.


Po drodze zatrzymała się w opuszczonym, sporym domu. Tam postanowiła odpocząć i się zdrzemnąć. Po kilku godzinach usłyszała rżenie konia. Podniosła się cicho. Naszykowała swoje sztylety i przyczaiła się. Słyszała dwa męskie głosy, lecz czuła, że jest ich czwórka. Dwóch na dworze i dwóch w budynku. Ona była w piwnicy. Uśmiechnęła się do siebie. Stanęła zaraz za drewnianymi schodami. Ktoś otworzył drzwi do piwnicy. Zaczął schodzić po schodach. Płomienie pochodni powolnie rozświetlały kawałek po kawałku pomieszczenie.
- Gdzieś tutaj musi być. - wychrypiał jeden z mężczyzna. Akurat ten, który schodził jako pierwszy.
- Zamknij się. - syknął drugi. - Mamy tylko znaleźć księgę i przekazać kto ja ma. - szepnął. Kobieta usmiechnęła się do siebie. gdy już byli na odpowiedniej wysokości schodów uniosła delikatnie swoje sztylety. Przez szpary miedzy stopniami podcięła jednemu mięśnie pod kolanami a drugiemu ścięgna Achillesa. Runeli na ziemię niczym kłody. Pochodnia upadła obok nich. Dziewczyna pojawiła się obok. kucnęła przy nich uśmiechając się.
- Niestety nic nikomu nie przekażecie. - powiedziała z uśmiechem. Wbiła w ich serca sztylety i przekręciła. jej oczy błyszczały szaleństwem. Wstała i kilkoma krokami przebyła schody by po chwili obronić się przed mieczem. Jeden z dwóch pozostałych mężczyzn chciał ją zaskoczyć przy wyjściu z piwnicy. odepchnęła z łatwością miecz. Z łokcia uderzyła go w szczękę łamiąc ją. Zanim upadł poderżnęła mu gardło. Przykucnęła zaraz po tym a miecz ostatniego mężczyzny utkwił we framudze drzwi. Spojrzał na nią przerażony. Uśmiechnęła się ukazując kły. Skrzyżowała przed sobą ręce i szybkim ruchem rozcięła mu sztyletami brzuch. Biedak złapał się za ranę próbując powstrzymać uciekanie własnych jelit. Po chwili padł martwy na podłodze. Callista wstała i wyprostowała się zadowolona. Zeszła na dół do swoich rzeczy. Poczekała do zmroku zastanawiając się nad czymś. Gdy słońce zaszło wróciła do Graleyn. Płaszcz ukrywał splamioną krwią suknię.

Zas­ta­nawia Cię sposób, w ja­ki ten ka­mień pom­pu­je moją krew...?