.Silent.

Assibiell Luccia Navarre

Assie, Asbie, Ass

Sibie, Biell, Luce

“Zmora” | 19 lat ; 17 listopada 1403 | dhampir

Malarka

            Cicha, często małomówna kobieta, z reguły przesiadująca z boku. Nie odnajduje się w tłumie, w centrum zainteresowania, nie przepada za hałasem. Twierdzi, że nie umie rozmawiać z ludźmi, jednak jakoś jej idzie. Zazwyczaj otacza ją samotność, lecz nie pogardzi towarzystwem - mimo wszystko lubi przesiadywać w obecności innych ludzi, choć niekoniecznie wdaje się w jakiekolwiek kontakty z nimi. 

            Ostatnimi czasy się zmieniła. Zniknęła nieśmiałość (albo w większej części), bojaźliwość, pojawiła się natomiast ignorancja i przejawy wredności. Nadal patrzy na świat z przymrużeniem oka i dystansem, niewieloma rzeczami się przejmuje, niewiele bierze do serca, niewiele bierze na poważnie. Jakby stała się bardziej nieufna i ostrożniejsza. Podejście niby olewcze, luźne. Kiedyś na słowo „wampir” kuliła się i ogarniała ją panika, władzę przejmował strach. Dziś te słowo jest dla niej takiej samej wartości jak na przykład pojęcie „dzień” czy choćby „budynek”. Jakby przestała się przejmować niebezpieczeństwem, tym, że tak bardzo nienawidzi krwiopijców, jak bardzo się ich boi. Widocznie postanowiła to zmienić, względnie zapomniała. Albo za dużo towarzystwa wesołego paplajły Wynna.

            Została dhampirem w niecodzienny sposób. Podczas napadu na jej rodzinną wioskę była uwięziona w domu, głównie za sprawą miłego pana z wystającymi zębami. Assibiell byłaby teraz albo martwa, albo martwo-żywa (wampirem), ale kolejny miły pan, tym razem bez wystających zębów i o dźwięcznym imieniu Gabriell, postawił ją uratować. Toteż dziewczyna jest pijawką tylko w jakiejś części, sama nie wie, jak dużej, i okrzyknęła siebie dhampirem.

A odnośnie inkwizytora, jej dalsza historia była z nim bardzo powiązana – Gabriell stał się dla niej opiekunem, mentorem i jedynym przyjacielem, osobą, której naprawdę bardzo zaufała i z którą się zżyła. Razem zawitali w Graleyn. I tutaj dużo by opowiadać, ale obejdzie się bez tego: wystarczy wspomnieć, że zdarzyło się coś, po czym Gabriell wyjechał z miasta, zostawiając swoją podopieczną samą. Dała sobie jakoś radę, daje nadal, mimo że jego wyjazd bez słowa był wielkim ciosem, po którym miała swojego rodzaju załamanie. Głównie dlatego się zmieniła. Niechęć do wampirów została odsunięta, nauczyła się ich sztuczek, samodzielnie zdobywać krew (wcześniej dostawała ją we flakonikach od inkwizytora), ogólnie stała się bardziej samodzielna niż wcześniej.

Nie lekceważy złego przeczucia, nie ryzykuje, chociaż jest w jakimś stopniu odważna, jak każdy. Najpierw stara się poznać człowieka, a dopiero potem mu zaufać. Pracuje nad tym, by nie być tak naiwną i głupią. Zwykle nie odstaje od normalnych, szarych ludzi, nie wyróżnia się. Po prostu nie zwraca na siebie uwagi – normalnego wzrostu dziewczyna (ok. 177 cm wzrostu) o długich, kruczoczarnych włosach, wesoło pobłyskujących w promieniach słońca. Szare oczy zwykle są przymrużone, na policzki padają cienie z ciemnych, długich rzęs. Dla Assibiell natura była raczej skąpa, nie obdarzyła jej niewiadomo jakimi krągłościami, jednak jej to nie przeszkadza: ma nieduże piersi, odpowiednio szerokie biodra
 i długie nogi, szczupła. Nad biustem, na obojczykach, spokojnie leży granatowy kryształ okalany złotą ramką. Po prostu zwykła kobieta. 

Korzystając z własnego doświadczenia, przejrzenia na oczy, zobaczenia, jaki świat jest naprawdę, stała się twardsza i teraz trudniej ją złamać. Prędzej doprowadzi się ją do złości, a w efekcie do starego nawyku rzucania deskami i płonącymi świeczkami, względnie sztyletami. Assibiell tłumi w sobie bardzo dużo emocji. Typ „dużo myśli mało mówi”.  Można powiedzieć, że jest nieprzewidywalna – kiedy sytuacja wskazuje, że dziewczyna zaraz wybuchnie, ta zamilknie i wpatrzy w ziemię. Za przezwisko Wynn wymyślił jej „Zmorę” i „Śmiertkę”. Ona zrewanżowała się „Wonsem”, „Kotem” i „Zębakiem”. Swoją drogą Assibiell może nazwać Wynna przyjacielem, jedynym przyjacielem, mimo że ten jest wampirem. W jakimś stopniu zżyła się z nim i naprawdę lubi przesiadywać w jego towarzystwie.