Child of the Highlands

A bardowie grają...

            Ostatnimi czasy po targu krążyła jedna, niepokojąca plotka – „W jednej z jaskiń żyje duch”.

            „Niebezpieczny duch!”, „Kto raz wszedł do tejże jaskini, już nigdy z niej nie wyszedł!”.

            Nie brakowało śmiałków, którzy sprawdzić chcieli prawdziwość tejże plotki. Wielu z nich przekroczyło progi ciemnej, mrocznej wręcz jaskini, po czym… brali nogi za pas i opowiadali innym o tym, jak to przeżyli spotkanie pierwszego stopnia z niesamowicie przerażającym duchem.

            Tak oto narodziła się legenda Gornevesa Jacca.

by St-Boomer

            Gorneves Jacca jest duchem zamieszkującym jedną z jaskiń górskiego masywu Graleyn. Śmiałkowie mówią, iż jest to duch Jack’a, pewnego młodzieńca, którego kiedyś spalono na stosie za praktykowanie magii. Jacca mści się teraz na wszystkich swoich prześladowcach za wszelkie wyrządzone mu krzywdy za życia.

            Ale jaka jest prawda?

            Gorneves jest duchem zamieszkującym jaskinię, to prawda. Nie jest jednak jakoś specjalnie groźny. Jak na pozostałość po młodzieńcu przystało, jest tchórzliwy, trochę przygłupi i niedoświadczony, choć kroczy po tym świecie już dobre kilkadziesiąt lat. Nie opuszcza jednak zbyt często swojej jaskini i boi się spotkań z innymi istotami, przez co skutecznie się przed nimi broni. Jak? Rozpuszczając plotki i odstraszając wszelkich ludzi i nieludzi, by Ci nie wkroczyli do jego jaskini.

            „To jest moja jaskinia, nędzna istoto! Bądź przeklęty, jeśli postawisz tutaj chociażby palec u stopy!”

            Tyle zwykle wystarcza, aby odpędzić od siebie nędznego śmiertelnika.

            Duch… Chociaż nie, on sam właściwie nie wie, czym jest. Wie tylko, że jego żywot nie jest taki jak innych ludzi. Wszyscy uważają go za ducha, tak więc i innym mówi, że tą istotą jest. Jednak kilka aspektów nie przemawia za jego przynależnością do tejże „rasy”. Można go przecież dotknąć. Można go uderzyć, przytulić, pogłaskać nawet… A i jeszcze ta kontrola nad przepływem powietrza…! No, co prawda w ogóle nie potrafi używać tej zdolności, ale wie, że ją posiada. A skąd? A bo uaktywnia się ona tylko w przypadku silniejszych emocji, takich jak złość, gniew. W innym wypadku nie potrafi jej wywołać, a i tak nawet nie umie nad nią zapanować. Ot, wiatr niszczy wszystko, co spotka na swojej drodze, a gdy emocje Gornevesa opadają, tak i pojedyncze podmuchy ustępują.

            Niby unosi się w powietrzu, ale tylko na niewielkie odległości, gdyż bardzo szybko go to męczy.

            Dość głupia to istota, choć sam tak nie uważa. Sądzi albowiem, iż to wszystko wina jego dziecinnej naiwności. Główka jego pełna jest myśli, iż każde stworzenie ma w sobie coś dobrego. Uosobienie młodzieńczego ducha – nie potrafi zbyt długo usiedzieć w jednym miejscu, chyba że wysłuchuje czyjejś opowieści. Uwielbia wsłuchiwać się w różnorakie historie, czy to śpiewane, czy to opowiadane przez wędrowców przy ognisku.

            Od czasu do czasu odwiedza miasto Graleyn, ale w jakim celu…? W końcu pożywienia nie potrzebuje, w miarę wygodnego miejsca do snu również… Wszystkim, którzy kiedykolwiek zapytali o cel jego wizyt, odpowiada: „Szukam czegoś”. Ale czego? Tego nie wie nawet on sam. Gdzie to znaleźć? To jest jeszcze większa zagadka. Coś po prostu ciągnie go do tego miasta, a on nie może oprzeć się tej tajemniczej sile. Czasem wstępuje do Karczmy Elhyr w centrum miasta oraz przechadza się między stoiskami na targu w Dzielnicy Handlowej, przyglądając się gwarowi życia różnorakich istot. Nie, nie odezwie się do żadnej z nich. Nie jest na tyle odważny, żeby pierwszemu zacząć jakąkolwiek konwersację. Można to nazwać nieśmiałością…? Cóż, może.

by Dinmoney

            Stara się na wszelkie możliwe sposoby podtrzymać swoją legendę, aby trzymać wszystkich z dala od swojego domu. Jednocześnie stara się dowiedzieć czegoś więcej o swoim pochodzeniu oraz o tym, czym tak właściwie jest.

            Jak wygląda? Jego aparycję porównać można do jednego wielkiego cienia, uformowanego w coś na kształt istoty ludzkiej. Ma ręce, nogi, głowę, włosy… Można w jego wyglądzie wyróżnić te wszystkie części ciała. Najczęściej spowija go ogromna warstwa ciemnego dymu, przypominająca raczej niesamowicie gęstą, czarną mgłę. Wyróżnić można w jego wyglądzie również białe, odbijające się w mroku tejże postaci oczy oraz usta, najczęściej wykrzywione w coś na kształt uśmiechu. Gdy wychodzi ze swej jaskini, najczęściej narzuca na siebie płaszcz znaleziony kiedyś tuż przy wejściu do swojego lokum, zrobiony z kilkunastu różnych materiałów, zszytych po prostu ze sobą (uznał, iż musiało być to czymś na kształt ofiary), zakłada kaptur oraz maskę, którą znalazł przechadzając się po okolicznych lasach.

            „Co kryję pod kapturem? A pod kapturem kryję włosy niczym czarne kruki, które są jedynym świadkiem mej śmierci, jedynym mym przyjacielem i jedynym dowodem na to, iż kiedyś naprawdę żyłem”.

by St-Boomer

[Witam wszystkich bardzo serdecznie. *^* Mam nadzieję, iż Gorneves jest jako tako udaną postacią... Dawno już się nie bawiłam w blogi grupowe. Tego bloga miałam na oku już od czasów onetu, ale ciągle coś mnie powstrzymywało od zapisania się. ._. Dobsz. Ufam, iż mnie nie pogryziecie, więc oddaję się w wasze ręce i... zapraszam do wątków, o.]