Salvia Rue

Imię i nazwisko: Salvia Rue

Wiek: 20 lat

Rasa: Człowiek

Profesja: Szkolili ją na balwierza, cyrulika… Ludziom miała pomagać. Jak jednak dopuścić ją do człowieczego ciała, skoro ciągoty do mrocznych rytuałów ją cechują?

Pochodzenie:  Niewielka wioska, blisko dziesięć mil, na zachód od  Graleyn. Spowite zabobonami, podłe dla tak niezwykłej osoby jak ona miejsce, kobieta nazywa Wspólnotą.

Żywot blondwłosej młódki zmienił się pół dekady temu. Wtedy właśnie odkryto, że jest wiedźmą, czarownicą. W objęciach kostuchy spoczęła jedyna podpora Salvii – jej ojciec.

Udało jeszcze jej się porwać z domostwa coś co uczyniło ją inną, niezwykłą, czy po prostu dziwną, jak zwykło napominać otaczające ją społeczeństwo – magiczny wisior, który pokochała od razu. Wtedy właśnie zaopiekowała się nią siostra matki, która nijak nie potrafiła zrozumieć opętanej żądzą czerpania z życia wszystkiego co najlepsze nastolatki. To ona właśnie uwidziała sobie, że najlepszym dla niej będzie, jeśli zdobędzie wykształcenie w dziedzinie, którą szczycił się jej mąż – był najlepszym znachorem w okolicy.

Opętana przez nieumiejętne posługiwanie się przedmiotem, posiadającym wielką moc dziewczynka zaczęła mówić przez sen,  chodziła w nocy, przy księżycu, czasem nawet jej ciało zdawało się unosić nad siennikiem, gdy spoczywać winna w czułych, ciepłych objęciach Morfeusza. Kobiety w wiosce plotkowały, bały się Salvii, która nie miała pojęcia co się z nią dzieje. Uznano, że jak zacznie spać z mężczyzną może wyzdrowieje, poczuje się lepiej – przestanie być taka dziwna. Dlatego też w niedługim czasie stanęła na ślubnym kobiercu z mężczyzną imieniem Inferian –  ten, gdy był młodszy spadł z wozu i strasznie się poturbował. Cudem przeżył – tamten upadek jednak osłabił jego zdolności intelektualne, dramatycznie obniżył inteligencję – był po prostu głupi. Do tego kulawy. Nawet i on jednak miał uczucia – był przerażony tak jak i ona, gdy spoczęła z nim na łóżku w noc poślubną. Była jednak tak zmęczona, że zasnęła.

Nie obudziła się, gdy zaczął wrzeszczeć. Ani wtedy, gdy do ich sypialni wtargnęła cała wioska, a nawet najbardziej w niej ceniony kapłan – Konisz. Odmawiał modlitwy i próbował skłonić ją, by opadła ponownie na swe posłanie. Nic z tego nie wyszło – wyimaginowany Bóg nie mógł równać się z mocą spoczywającego w szufladzie szafki nocnej wisiora, który jak się okazało – opętał blondynkę, już w czasie, w którym wyjęła go z ojcowskiej szkatuły.

Opadła dopiero, gdy chluśnięto na nią lodowatą wodą z wiadra.

Była przerażona, nie miała pojęcia skąd w okół niej wzięli się ci wszyscy ludzie – to był jednak dopiero początek najgorszego…

Zafundowano jej egzorcyzmy. Topili w korycie, żeby zło z niej uleciało. Okręcali jej głowę workami i zostawiali na noc przywiązaną do drzewa żeby diabeł ją zabrał jeśli zechce… Lecz nawet on nie chciał.

Golono jej głowę – wszak demony mieszkają we włosach. Musiała pokutować, godzinami klęczeć i odmawiać modlitwy, by złe duchy opuściły jej ciało. Poddawano ją odrażającym rytuałom – wdychała dym ze świętego ogniska, wykonywała najgorszą robotę (praca uszlachetnia). Demony jednak nie chciały jej opuścić. Ludzie pluli na jej widok, dzieci uciekały, rzucały błotem i kamieniami. Własny mąż nigdy jej nie tknął – nawet przez przypadek.

Pewnej nocy, sfrustrowana, przerażona, zdziczała już kobieta została dłużej na polu udając, że zgubiła gdzieś swoją chustkę – wtedy uciekła.

Przeżyła tylko dzięki obdarzonego mocą wisiorowi – szybko nauczyła się go wykorzystywać w walce, okazało się, że dzięki niemu potrafi wytwarzać swego rodzaju iluzje. Przedmiot ten potrafi wiele więcej – Salvia nie raz jest zaskoczona tym co robi, bywa niebezpieczny, nawet dla niej samej…

To on jest demonem, który ją opętał, bez niego jednak, zginęłaby już pierwszego dnia poza Wspólnotą.