Gatunkiem wampir, wyglądem człowiek, charakterem chochlik, a manierami krasnolud.

< Na osłodę czytania >

   Nazywa się Will Hyantell, urodzony w 1358 roku, w niewielkiej miejscowości Branthla, na północy Królestwa. Szlachcic z ziejącym ogniem kurczakiem w herbie, dziedzic dwóch spalonych przez smoka z czkawką wiosek. Na chwilę obecną wąpierz plugawy.

    Mało kto mówi do niego po nazwisku. Na ogół przyjęło się, by mówić na niego Wynn, co Assi uparcie przekształcała w „Wons”. Prócz tego bywa nazywany Kotem, albo rzadziej Kundlem. 

    W życiu robił wiele rzeczy, był między innymi stolarzem z artystycznym skrzywieniem, czy skrybą. Ostatnie siedem lat zajmował się złotnictwem i to podoba mu się najbardziej. Jednak jego ukochanym zajęciem jest… nicnierobienie. To leń przecie.  Aktualnie zajmuje się robieniem iluminacji do ksiąg. Nie jest to jego ulubione zajęcie, ale pozwala "przeżyć".

"Stary złośliwiec, idiota, gaduła, oszust, cwaniak, hipokryta, komik, tchórz... Ale przyjaciel dobry. "

~Klecha, najlepszy przyjaciel.

   Optymista aż do przesady, człek wyjątkowo wesoły. Zachowuje się tak, jakby nie znał żadnych problemów, ani trudów. Znudzenie zbyt długim "życiem" chyba mu nie grozi. 

Wampir lubi sobie pomarudzić, widzi wszędzie problemy. To znaczy – tylko tam, gdzie nie widzi ich nikt inny, a tam gdzie każdy normalny zauważyłby przeszkodę, Wynn jej nie widzi. Co najśmieszniejsze, jego marudzenia wcale nie zmieniają faktu, że jest wyjątkowo zadowolony z życia. Marudzenie jest zwyczajnie nieodłączną częścią jego charakteru.

    Jego gadania nie można traktować na poważnie, powszechnie znanym faktem jest, że to co mówi, a to co myśli to dwie różne sprawy. Podobnie jest z tym jak przedstawia siebie, co robi, by wydawać się innym niż jest naprawdę. Patrząc na jego zachowanie, można uznać, że jeśli jest groźny to tylko dla siebie, że jest tylko zwykłym „wioskowym głupkiem” i Wynnowi bardzo pasuje, kiedy jest tak postrzegany, może, że po części okazuje się to prawdą. W nowych sytuacjach nie umie sobie poradzić, postawiony na nieznanym gruncie traci pewność siebie i rezon.

   Kocha błaznować, wygłupiać się i stroić sobie żarty z innych. Denerwujący niczym chochlik, potrafi napytać sobie swoim zachowaniem biedy i narobić wrogów, co wcale nie skłania go do zmiany postępowania. Doprowadzanie innych do szału momentami zdaje się sensem jego życia. Wbrew pozorom tym całym swoim gadaniem nikogo nie chce urazić, robi to w duchu przyjaźni. Jedynie czasami przypadkowo przegnie. Nieświadomie.

"Bywa nieobliczalny... Tak właściwie nigdy nie przewidzisz co do tego głupiego łba strzeli."

"Honor? Chyba w snach. Uczciwość? Ponoć nie kłamie, ale potrafi oszukiwać tego nie robiąc. Odwaga? Co? On i Odwaga? Proszę..."

                                                                                                                   ~Klecha

    Pomijając już Pozytywne Myślenie, wrodzoną wesołość i skłonność do robienia z siebie błazna to bestia jest z niego paskudna i wielce złośliwa. Bawi się kosztem innych i nie widzi w tym nic złego. Potrafi zabić z nudy. Wydaje się, że myśli jakoby cały świat był teatrzykiem stworzonym po to, by go zabawiać. Ludzi traktuje przedmiotowo. Oportunista i egoista. Najpierw robi, a potem.. no cóż, i tak nie myśli. 

    Nie wstydzi się swoich wad. A Tych posiada naprawdę wiele. Jest amoralnym, pozbawionym resztek honoru tchórzem. Nie widzi nic złego w ucieczce przed silniejszym. Na swoje ofiary wybiera takich ludzi, aby nie mieć najmniejszego problemu. Bawi się z nimi w kotka i myszkę, rani, doprowadza do załamań nerwowych, wykańcza powoli, ale bardzo skutecznie. Kocha zabijać. Kocha czuć smak krwi w ustach i słyszeć krzyk swoich ofiar. I otwarcie przyznaje się do tego przed innymi nieludźmi. Z jednej strony więc ma dar do zjednywania sobie ludzi, a z drugiej strony nie kryje się ze swoim charakterem. Bywa więc obiektem kontrowersji, jedni go uwielbiają, drudzy najchętniej potraktowaliby kołkiem. Co gorsza ciągle próbują. Ale Wynn może i wyjątkowo inteligentny nie jest, ale uciekać umie jak nikt inny. I nie waha się tego robić. Wyjątkowo lubi swoją skórę, a i wątpi czy zostałby dobrze przyjęty w zaświatach.
    Wbrew pozorom ma trochę (troszeczkę, malutko, ociupinkę...) zalet. Pomaga innym, jeśli tylko nie wymaga to zbyt dużo wysiłku, służy jako (zwykle) darmowe źródło informacji o tym co dzieje się w mieście i w gruncie rzeczy jest dobrym przyjacielem.

"Jest uroczym paplajłą, który nie myśli. A jeśli już to za późno."

                                                                                                                              ~Assibiell

"Wampir - wesołek, co jak kot chadza własnymi drogami"

                                                                                             ~Heshtje

Wynn to cyniczny hipokryta i bawidamek o którym można powiedzieć, że cokolwiek robi to robi to tylko dla siebie. Jeśli powie ci, że cię nie skrzywdzi, to spodziewaj się, że wbije nóż w twoje plecy, jeśli tylko będzie pewny, że nie pociągniesz go za sobą do grobu. Kłamie i wykorzystuje ludzi i nieludzi dla czystej przyjemności ten pieprzony krwiopijca.

                                                                                                                     ~ Namor

"Na ogół nie umiem prawić komplementów, jestem na to zbytnim egoistą. Wybacz"
                                                                                          ~Wynn

Brązowe oczka dzieciaka, uśmiech szelmy i cichy, przyjemny głos, który jeszcze długo będziesz pamiętać.

     Nie pomyślałbyś, że to wampir. Nie ma znowu aż tak jasnej skóry, kły chowa... Na pewno wyobrażałeś sobie jakoś wampira, prawda? Jakkolwiek, ale nie tak!

 Na pierwszy rzut oka jest osobą całkowicie niewyróżniającą się z tłumu. To mu też najbardziej odpowiada, nie lubi zwracać na siebie zbędnej uwagi, co i tak notorycznie robi przez swoje wyjątkowo przyjacielskie nastawienie do świata. Nie cierpi podnosić głosu i właściwie nigdy tego nie robi, unika zwad i burd, wymawiając się starczym wiekiem, toteż wielu nie zwraca na niego kompletnie uwagi. Od razu wzbudza sympatię, wydaje się być spokojnym, przyjaznym człowiekiem. Czasami aż ciężko uwierzyć, że nim nie jest.

    Koło sześciu stóp wzrostu, człek postury dość przeciętnej, nie może popisać się nadzwyczajnym umięśnieniem, ale mimo szczupłości nie można nazwać go cherlakiem. Na torsie ma kilka nieprzyjemnie wyglądających blizn, które są pamiątką jego śmierci. Następna blizna, która nigdy nie zniknęła jest na szyi, wygląda jak ślad po garocie, chociaż to efekt nieudanej próby odrąbania łba łopatą.
Nie przywiązuje wcale uwagi ubioru, wciągając na siebie to co akurat nawinie mu się pod rękę. Zwykle są to ubrania w barwach brązu, beżu i szarości; chłopskie koszule (a i czasem białe i miękkie, jakby z szafy możnego), luźne spodnie i ciemne, jakby trochę zbyt duże płaszcze. Na głowę często ubiera czarny kapelusz, który służy mu głównie do wymachiwania nim w parodiach dworskich ukłonów i puszczaniu spod niego całej gamy złośliwych uśmieszków. Wprost uwielbia wszelakie świecidełka. Taka mała, złotnicza mania. Na palce ubiera liczne pierścienie, na szyi nosi ciężki, zniszczony medalion w którym niegdyś był uwięziony demon.

    Ma długie, ciemnobrązowe włosy, które nierówno opadają mu na ramiona i twarz, nigdy ich niczym nie związuje, pozwalając im osłaniać jego oblicze przed światem. Posiada zarost, którego nawet jakby chciał, już pozbyć się już nie może, jednak wąsik dodaje mu tylko uroku. Niewątpliwie, gdy spojrzeć pierwszy raz na jego twarz, od razy zwrócisz uwagę na oczy; duże i żywo brązowe. W jego ślepiach widać zwykle wszystkie, najdrobniejsze nawet emocje jakie aktualnie odczuwa. Doskonale o tym wie i niezbyt mu to przeszkadza. Kiedy chce potrafi przybrać chłodną maskę, tak, że jego myśli stają się nieodgadnione... ale po co? Te ciepłe, wypełnione dziecięcą szczerością oczy jednocześnie nie pasują do twarzy dorosłego mężczyzny, jak i mają zdolność urzekania.

Wszystko co w życiu miał zniszczył sam.

    Szlachcic jedynie z nazwy, wychował się w przygranicznym mieście Caans w małym mieszkanku razem z siostrą i dwójką braci. 

Żył w ubóstwie, nie głodując jedynie dzięki kłusownictwie w królewskich lasach.

W wieku dwudziestu sześciu lat ożenił się. Wyszedł za czarownicę, którą w dwa miesiące po ślubie zdradził. Został zamordowany będąc na polowaniu przez pachołków Lydii, swojej żony. Zrobili to tak nieudolnie, że umierał dwa dni leżąc w lesie, aż w końcu nie mogąc znieść bólu sam ostatnimi siłami chwycił sztylet i spróbował podciąć sobie żyły. Więcej nie pamięta. Potem się obudził. Pod tym samym drzewem, w podartych ubraniach. Niekoniecznie żywy.

    Nie wie kto zmienił go w wampira. 

    Jako wampir wiele lat podróżował z swoim ludzkim przyjacielem po kraju. O ich wspólnych przygodach nie ma co mówić. Jak zawsze polegały głównie na wyciąganiu Wynna z tarapatów. Później podróżował sam, przyjmując różne imiona i siejąc zamęt wszędzie gdzie się pojawił. Po kilku latach takiej wędrówki, z nieznanych przyczyn zwariował. Tracąc wszystkich sobie bliskich ludzi zaczął na oślep mordować każdego kto wpadł mu w łapy, tracąc resztki człowieczeństwa. W tak kiepskim psychicznym stanie znalazł go starszy wampir, Rewan i wziął do siebie. Wynn, znajdując towarzystwo trochę się uspokoił. Po roku "życia" z Rewanem tamten wyrzucił go z dworku każąc uciekać jak najdalej od siebie pod groźbą śmierci. Widać nie wytrzymał z Wynnem. I tak rok to dużo. Wynn wyjechał do Bizancjum, gdzie poznał Madelaine, lecz po kilku miesiącach wrócił do kraju, z zamiarem udawania człowieka. Został pomocnikiem bardzo starego złotnika, który musiałby zamknąć warsztat, gdyby nie jego pomoc. Wkrótce wampir pokazał się jako genialny wręcz twórca złotej i srebrnej biżuterii, przejmując właściwie władzę w zakładzie. Stał się znaną personą w mieście, a większość ludzi ignorowała jego, nieraz dziwne zachowanie i pracę tylko w nocy uznając, że jest nieszkodliwym dziwakiem. Jako złotnik miał kontakt z ludźmi z dworu książęcego i pojawiał się na wszystkich ucztach organizowanych dla najważniejszych mieszkańców miasta; najbogatszych kupców i mistrzów cechów. Wplątał się w bliską znajomość z samym księciem, co go po siedmiu latach zgubiło. Książę zauważył, że się nie starzeje i oskarżył go o zajmowanie się magią (gdy ten nie chciał podzielić sie swoim sekretem i nieśmiertelnością). Na Wynna została nasłana Inkwizycja i musiał zbiec do ostoi dla nieludzi. 

W wolnych chwilach zabija, włóczy się po karczmach i burdelach oraz doprowadza do szału resztę świata.

    Najczęściej można spotkać go w karczmie Elhyr, gdzie prowadzi dyskusje o niczym z przypadkowo napotkanymi ludźmi, bądź członkami Podziemia, jeśli go tam nie ma, pewnie włóczy się gdzieś po ulicach Dzielnicy Wschodniej. Czasami krótko po zmroku bywa w Złotym Smoku. Nie ma własnego mieszkania, więc jest częstym gościem Przystani. Nie wiadomo gdzie sypia. Unika jak ognia zdradzania komukolwiek miejsca swoich dziennych kryjówek. Wyjątkiem jest Assibiell, przed którą nie czuje obaw. Miała już okazję posłać go do piekła - nie zrobiła tego, więc jej ufa. 

Czasami włóczy się bezcelowo po lesie, śledzi bez powodu ludzi, a także co jakiś czas podróżuje do nadmorskich miasteczek gdzie ma układy z handlarzami kradzioną i zbieraną po polach bitew bronią, oraz sam sprzedaje przepisane przez siebie księgi.

"- Największe marzenie?

- Wgryźć ci się w szyję, a co?  ...Nie no. żartuję. Pieska bym chciał."

    Ma gniadego konia o imieniu Nadjif. Żartobliwie nazywa go "kucykiem apokalipsy" bo niewielki konik jest wyjątkowo agresywny w stosunku do obcych. Jest jednym z niewielu zwierząt, które lubią Wynna.

Jest właścicielem dwóch sztyletów z rubinami w rękojeści, dwóch książek spisanych przez 

dziadka, odziedziczonego po nim olbrzymiego miecza, który jego matka nazwała "kurczakiem", ze względu na podobieństwo bazyliszka z rodowego herbu wykutego na mieczu do ziejącego ogniem koguta, figurki przedstawiającej anioła o twarzy niepokojąco przypominającej jego żonę i kilku, pokrytych w całym Królestwie skrzyń złota. Nic innego nie ma. To cały jego dobytek.

Ciekawostki: :

-Niewiele wie o wampirach. Większość swojej wiedzy czerpie z opowieści gawiedzi, więc bywa nieco... zabobonny.

- Najprawdopodobniej w wyniku autosugestii w obecności czosnku dostaje kataru. 

- Dobrze strzela z łuku, walczy mieczem (choć nigdy tego nie robi, twierdząc, że jest pacyfistą), zna niemiecki, łacinę i oczywiście język królestwa. Potrafi grać na klawesynie. Rewan wmusił w niego trochę wiedzy o świecie. Kompletnie nie umie liczyć. ma problemy z najprostszymi obliczeniami. Jako wampir jest szybszy, silniejszy od człowieka, widzi w ciemnościach jak kot, a jego oczy mają ten sam poblask. Nie potrafi czytać w myślach, nie ma wszystkich wampirzych umiejętności, chociaż opanował zdolność polimorfii i kontroli nad niektórymi zwierzętami. Ponadto potrafi zmusić czasem do czegoś ludzi i namieszać im w głowach. Jakieś inne umiejętności pewnie też by się znalazły. Jest odporny na wszystkie trucizny, których nie wypije razem z krwią ofiary, a i większość takich. Eliksiry też raczej na niego nie działają. Chociaż jest taki irytujący gość, co potrafi zrobić takie, które jednak działają.

- Uwielbia zwierzęta wszelkiej maści z niewielkimi wyjątkami. Niestety w większości bez wzajemności. Przez większość swojego życia i nieżycia miał co najmniej jednego psa, a i raz kot się przypałętał. Naprawdę chciałby pieska.

- Jest zmiennokształtny. Jego ulubioną formą jest duży pies wyglądający jak mieszaniec golden retrievera i wilka. Z jednym klapiastym uchem i sierścią miękką jak u pieska z reklamy papieru toaletowego. Wygląda to idiotycznie, nie słodko.

- Nie cierpi nietoperzy, ruin, czarnych peleryn, obrazów przedstawiających piekło, opowieści o wampirach, romansów i przesyconych gotycyzmem wierszy.

- Gdyby żył w XX wieku zrobiłby wyjątek dla nadmiarów gotycyzmu i słuchał nocnych audycji Beksińskiego. ...i regularnie chodził do psychologa.

- Od prawie czterdziestu lat nie był w kościele, nie licząc pewnego razu, gdy został tam wciągnięty przez innego wampira, który chciał mu udowodnić, że nie spali się w progu. Nie spalił się, ale dmucha na zimne i unika świątyń.

- Przyjaźni się z księdzem, czasami dostaje zlecenia na przepisanie biblii, a za czasów pracy jako złotnik robił kielichy mszalne. Ale do kościoła nie wejdzie!
- Ma niesamowicie dobrą pamięć. Biblię po łacinie potrafi cytować całymi księgami. 

- Posiada liczne artystyczne skrzywienia.

- Nawet jakby mógł przestać pić krew i zabijać nigdy by tego nie zrobił. Zabijając odczuwa niesamowitą przyjemność i momentami tylko to utrzymuje go przy życiu. Uwielbia to.

William "Wynn" Hyantell | Wampir | 63 lata

[Przeczytałeś całe? Będę bić brawo!

Może kiedyś uzupełnię historię. Na dzień dzisiejszy mi się nie chcę.

Karta będzie uzupełniana. 

Chętna na wątki wątki i powiązania.

O wątki pytać nie musicie.]