Coś się gdzieś zjawiło. Nawet bez duszy i ciała...

LYN DELACOIR

Przydomku na razie nie posiada. Nazwiska rodowego używa rzadko i raczej niechętnie.
Zginęła w wieku siedemnastu lat, od prawie sześciu błąka się po świecie, nie do końca pewna, czym właściwie teraz jest. Duch? Żywiołak energii? Coś pomiędzy?

Najczęściej widziana jako młoda dziewczyna o długich blond włosach w złocistym odcieniu, o ciele pokrytym skomplikowanymi srebrnymi i czarnymi wzorami, rzadziej jako biała pantera z podobnym wzorem na sierści, w obu postaciach ma jednolicie czarne oczy bez białek i tęczówek. Kiedy podróżuje sama i na duże odległości, najczęściej nie ma ciała i jest piorunem kulistym, to znaczne ułatwienie. A poza tym może być każdym. Może być wszędzie. W każdej chwili może być blisko i obserwować.
Kiedyś panienka z tak zwanego dobrego domu, obecnie zdarza jej się zatrudniać jako eskorta bogatych kupców albo ekstrawaganckich arystokratów, którzy mają za dużo zdrowego rozsądku i za mało odwagi, żeby podróżować bez straży przez podejrzane pustkowia, mając ze sobą rodzinę lub dobytek.
Chroniczna samotniczka. Od śmierci i utraty kontaktu z narzeczonym nie ma nikogo innego. Bezwarunkowa wierność? Czy może cicha nadzieja na ponowne spotkanie?
Nie, nie ucieka przed nikim. A w Graleyn znalazła się przez przypadek.

Charakter: Skromna i bardzo wrażliwa, łatwo się wzrusza. Czasem może sprawiać wrażenie, jakby brakowało jej pewności siebie, chociaż to zdarza jej się coraz rzadziej. Może wydawać się również niedostępna, czy wręcz oziębła, trudno odgadnąć, o czym myśli albo jak się w danej chwili czuje. Trudno ją rozgniewać, zazwyczaj jest opanowana, stara się trzymać emocje na wodzy. Pomimo częściowo romantycznej natury pozostaje raczej marzycielką, nie jest skłonna do gwałtownych uniesień. Cicha, małomówna, woli myśleć niż dużo gadać.
Od zawsze była w oczach bliskich "dobrym dzieckiem", "dziewczyną o złotym sercu". Z tamtych czasów pozostała jej chęć niesienia pomocy i skłonność do współczucia. Nie potrafi przejść obojętnie obok cudzego nieszczęścia. Jednak dawnej kruchej panienki obecnie jest w niej niewiele. Z upływem czasu straciła młodzieńczą optymistyczną wiarę w świat, zwyczajnie otwierzyły jej się oczy. Nie jest jednak pesymistką, sama mówi o sobie, że do wszystkiego podchodzi trzeźwo i z dystansem. Nie wydaje pochopnie osądów, najpierw stara się jak najdokładniej ocenić sytuację. Nie dla niej są intrygi i manipulacje, woli działać otwarcie, lubi jasno postawione sprawy. Prawdomówna i uczciwa, ma swoje zasady. Kłamstwo uważa za zwykłe tchórzostwo, nie dające się pogodzić z postawą honoru. Stara się postępować zgodnie ze swoim sumieniem, aby później móc spojrzeć sobie w twarz. Jeżeli uzna, że prawda przyniesie więcej szkody niż pożytku - zwyczajnie ją przemilczy. W przyjaźni jest wierna i lojalna, nie wyobraża sobie, że można postępować inaczej. Na początku znajomości bywa nieufna, nie od razu potrafi się otworzyć.
Nie lubi mieszać się w cudze konflikty, sama ich nie wywołuje. Uważa, że raczej nie ma wrogów, nikomu się nie naraziła. Zdrowy rozsądek, a może trochę kobieca intuicja, pozwalają jej unikać kłopotów.
Nie przywiązuje się do miejsc ani przedmiotów, najczęściej nic nie posiada. W końcu to tylko zbędny balast i utrudnienie, poza tym jest zdania, że żądza posiadania wypacza charakter.

Pochodzenie: Niewielkie miasteczko Birlitz, Lyn była córką zamożnych mieszczan, Orlanda Ravina Delacoir i jego pięknej żony Felice. Miała młodszą o rok siostrę, Suell. Ród Delacoir nie posiadał herbu ani tytułu szlacheckiego, ale wszedł w posiadanie ziemi i zdołał zgromadzić pokaźną fortunę.

Historia: Dzieciństwo i młodość spędziła w rodzinnym domu, gdzie niczego jej nie brakowało. Wychowywana w atmosferze miłości i ciepła, znała tylko piękne strony życia. Kiedy miała 16 lat, ojciec zaczął szukać jej męża, rok później Lyn zaręczyła się z dwa lata starszym Shivanem de Montalarno. Dziewczyna spodziewała się naturalnego w tej sytuacji biegu rzeczy - ślubu i szczęśliwego życia rodzinnego. Los postanowił jednak okrutnie zakpić z ich wyobrażeń i planów. Podczas burzy zapalił się jeden z domów w mieście, okoliczni mieszkańcy w panice wybiegli zobaczyć, co się stało. Wśród nich była Lyn, która trafiona piorunem zginęła na miejscu. Zrozpaczony ojciec, który znalazł jej zwęglone ciało, nie spodziewał się, że jej dusza i piorun stopiły się w jedno. Lyn nieokreślony czas przebywała pod ziemią, oswajając się z nową sytuacją, zanim odkryła, że potrafi wydostać się na powierzchnię i stworzyć ze światła nowe ciało, dowolnej postaci, chociaż najczęściej przybiera wygląd podobny do tego, który miała przed śmiercią, dodała tylko wyostrzone zmysły, żeby trochę sobie ułatwić. Ale kto powiedział, że to ciało ma być zawsze ludzkie? Może je dowolnie tworzyć i niszczyć, znowu stając się błyskawicą albo piorunem kulistym. Wiąże się z tym jednak poważne niebezpieczeństwo - jeżeli zejdzie pod ziemię za głęboko, pochłonie ją otchłań a jej dusza zajmie w końcu należne jej miejsce w zaświatach. Dziewczyna ma świadomość, że kiedyś nadejdzie chwila, kiedy nieprzezwyciężone wewnętrzne pragnienie poprowadzi ją prosto ku ostatecznemu przeznaczeniu, ma jednak nadzieję, że nie nastąpi to wkrótce.

Umiejętności: Z zakresu walki wręcz i bronią białą - raczej średnie, pomimo ćwiczeń nie robi wyraźnych postępów. Za to celność ma we krwi, wydaje się stworzona do strzelania z łuku. Od jakiegoś czasu traktuje to jako kuszącą alternatywę dla ciskania piorunami, znacznie przyjemniejszą dla osób postronnych. Za życia uczyła się jazdy konnej, teraz jednak nie może doskonalić tej umiejętności. Konie zwyczajnie się boją i nie pozwalają jej do siebie podejść, podobnie jak pozostałe zwierzęta.



[O tak, Lyn powraca. Jak zawsze chętna na wątki i wspólne notki. Opowiadania z czasem będą odzyskiwane. Możliwe (w zasadzie nieuniknione) zmiany w karcie.]