Charon

Jesteś tu by zadać serię bezsensownych pytań, które w tej chwili nie dają ci spokoju, jednak dnia następnego nie będziesz pamiętał odpowiedzi, których z wyjątkową niechęcią i pogardą ci udzieliłem. Najpierw oczywiście zapytasz mnie o moje imię. Mam wiele imion, w zależności od tego, które spodoba ci się najbardziej. Żeby mieć jakieś imię potrzebna jest matka, lub ojciec ewentualnie zdesperowane społeczeństwo które uważa, że imię jest niezbędne, aby coś było. No właśnie. Podobno owa matka, o ile kiedykolwiek istniała, nadała mi imię Vincent. Jednak to imię zatarło się zarówno w pamięci innych, jak i mojej własnej. Minęły setki lat odkąd ostatnio użyłem właśnie tego imienia. Bo od długiego czasu jestem Charonem.

by Heise

 

                Widzę, że nie rozumiesz. Nie każdy rozumie od razu. Bo w twoim pojęciu rzeczywistości jest ten świat, być może Niebo i piekło, jeżeli w ogóle w coś takiego wierzysz. Nie zdajesz sobie sprawy z tego, że istnieje coś jeszcze. Co nie jest kwestią wiary, a świadomości bądź nieświadomości. Bo istnieje szczelina, anomalia. Odbicie naszego świata w którym żyją demony, do którego trafiają dusze, kiedy gubią drogę do zaświatów. I ja wiem o tym świecie. Jestem jego częścią. Wędruję między światem tym a tamtym, odnajduję zagubione dusze i za symboliczny obol przesyłam ich dalej. Stąd też wzięło się to nietypowe imię. Przylgnęło do mnie jak druga skóra. Spytasz też czym jestem. W końcu nie spotyka się na co dzień kogoś o aparycji demona. No właśnie. Czy mogę być demonem? Sam nie wiem. Jednak jeżeli mnie miałby ktoś spytać o zdanie określiłbym się jako cień. Bo tym jestem zarówno w tym świecie jak i w tamtym. Jestem zawieszony gdzieś tak po środku i mimo, że posiadam materialną formę, którą właśnie widzisz przed sobą nie istnieję ani tu, ani tam. Istnieję… już dość długo. Nie pamiętam dokładnie ile. Jednak przypominam sobie, że byłem świadkiem pewnego wydarzenia, które na długo wyryło się w mojej pamięci i w pewien sposób zafascynowało mnie. Wielkie, potężne miasto, uginające się przed mocą ognia. Uciekających ludzi i chciwy władca, który rozpętał to piekło z własnej woli, aby oskarżyć o to grupę niewinnych ludzi. O tak, dobrze pamiętam, że to wydarzenie przyciągnęło mnóstwo demonów. Tych, które poznałem jako pierwsze. Wysokie, w czarnych postrzępionych szatach, z twarzami białymi, jak ptasie głowy. Przypominającymi trochę maski lekarzy z czasów zarazy. Dużo, dużo dusz wtedy trafiło do drugiego wymiaru, a wydarzenie to na wieki odbiło się w tamtym świecie. Wierz mi, nic przyjemnego obserwować jak ofiary pożaru „żyją” dalej swoim nieżyciem, jak zachowują się jak gdyby nigdy nic. To nic, że żar wypalił im oczy, ogień spalił włosy. Nie przyjmują do wiadomości, że tak naprawdę umarli.

                Ale dość już o tym. W końcu nie interesuje cię tamten świat. A nawet jeżeli, to uwierz, że w żadnym stopniu nie powinien. Nie chcesz skoczyć jak ci, którzy dowiedzieli się zbyt wiele.

                Pytasz, czemu jestem takim pesymistą. Wierz mi, że byłbyś taki sam, gdybyś widział i przeżył to samo co ja. Jednak nie popadajmy w skrajności. Prawda jest taka, że wypadłem trochę z obiegu. Nie jestem taki jak wszyscy, nie potrafię oddać się banalnym przyjemnościom. Zbyt wiele spraw wymaga ode mnie, aby było inaczej. Co nie zmienia faktu, że brakuje mi ciepła kobiety i zapachu jej perfum. W końcu też mam jakieś tam uczucia, choć może i przytłumione. Ale są. Uśmiechnąć też się potrafię, ale nie radzę bawić się ze mną w żadne gierki. Nie łatwo mnie zdenerwować. Naprawdę. Można powiedzieć wręcz, że jestem ostoją spokoju. Jednak wszystko ma swoje granice. Tak więc lepiej nie wyprowadzać mnie z równowagi. Nie wiesz do czego jestem zdolny, kiedy jestem wściekły.

                Wspominałem, że w świecie pomiędzy mogę tak uszkodzić Ka istoty, że ta ginie na miejscu…?

Lepiej zostaw mojego wierzchowca w spokoju. To nie jest słodki zwierzak, którego podrapiesz za uchem i poczęstujesz marchewką. Zdecydowanie woli ochłap mięsa, a i nie wygląda jak zwykły koń, prawda? Fakt. To jest Zmora. Koszmar. Oprócz kotów ona jedyna przybiera materialną formę w świecie Półsnu. I przydaje się podczas walki z demonami.

Tak, to jest mój prawdziwy wygląd i raczej nie miałem innego. Fakt, trochę przeszkadza fakt, że wyraźnie rzucam się w oczy. Jednak jak już mówiłem, mam jakieś tam poczucie humoru. Co z tego, że czarnego i bawi mnie to, jak ludzie uciekają widząc czerwone oczy. Zwykle chodzę w płaszczu, żeby ukryć tatuaż na twarzy i czerwone włosy. Cienie nie zapadają w pamięć. I lepiej, aby tak pozostało.

                Czy mam jakieś słabości? Oczywiście. Ma je każdy, nawet wymyśleni przez was bogowie. Jednak musisz być wyjątkowym idiotą, jeżeli sądzisz, że ci je zdradzę. Nie jestem samobójcą.

                Wiesz, jak samobójcy kończą w świecie Pomiędzy…?

Nie zrobię żadnej sztuczki. Czy ja ci wyglądam na magika, czy cyrkowego błazna? Jedyna sztuczka którą w tej chwili mogę ci pokazać, to jak gwałtownie tracisz na wzroście. A tego chyba nie chcesz, czyż nie?

Jestem tu, bo chcę odnaleźć trochę spokoju. Czasem czuję się jak szaleniec, i za takiego ma mnie większość z was. Bo przecież nie można urządzać sobie regularnych przechadzek w zaświaty i z powrotem. Kiedy skoczysz z wysokiego klifu nie znajdziesz się znów na jego szczycie. Tak tłumaczy to większość z was, jednak wasze wyobrażenie o świecie zawiera zbyt wiele czerni i bieli. A gdzie w tym wszystkim szarość?

Bo szarością jest właśnie świat Pomiędzy. Tak wygląda i tak smakuje. Nijak. Jak popiół i kurz.

I wy boicie się takiego szaleńca jak ja, a ja wcale nie mam zamiaru przekonywać was, że jest inaczej. Tak jest wygodniej. Dla mnie i dla was, kiedy nie narażacie się głębszą więzią z moją osobą.

Jestem samotnym wędrowcem między światem a zaświatem…

                Dlaczego akurat tu? Bo chcę znaleźć trochę spokoju po tym całym chaosie, który rządził tym światem. Zaszyć się gdzieś, zniknąć na parę dni, miesięcy, lat. Zobaczymy…

 (Podpis oczywiście musi być taki a nie inny >.<. Nie będę robić reklamy :P W każdym razie Charon wraca i ma się dobrze :D)

Charon