I used to be the prince.

H I S T O R I A :

Nawet podczas ciężkich czasów, niektórym wiedzie się lepiej. Dwudziestotrzyletni książę Anglii należał właśnie do tych, którym słowo 'zmartwienia' znane raczej nie było. Żyjący na dworze, z obsługą na zawołanie w życiu nie pomyślałby, że jego sielankę może coś przerwać. A jednak, stało się. Podczas polowania, które należało do jego ulubionych rozrywek miał miejsce nieszczęśliwy wypadek. Chociaż, nazywanie tego 'wypadkiem' jest pewnym niedopowiedzeniem.
Bo czy przypadkowym można nazwać atak wampira? Nie była to nieszczęśliwa tragedia, było to zaplanowane mniej lub bardziej polowanie na ludzi, w tym przypadku - księcia i jego świtę. Ogarnięty szałem krwi zabił już prawie wszystkich, kiedy doszedł do wystraszonego, młodego bruneta. Ubrany lepiej od innych, z twarzą znajomą. William Tudor, książę Anglii, następca tronu. Dlaczego go nie zabił? Tego nie zdradził. Nie powiedział w zasadzie nic, jedynie nakarmił go krwią, a później - skręcił mu kark. Na efekty długo czekać nie trzeba było, już kilka godzin później, tuż po zmierzchu chłopak obudził się, nie rozumiejąc co się stało. Nie czuł bólu, w zasadzie prawie nic nie czuł. Fizycznie za to, zmieniło się wiele. Miał wyostrzone zmysły, w tym momencie szczególnie węch. Czuł krew, bardzo dużo krwi. Mnogość różnych zapachów z ostygniętych już ciał leżących wokół niego. Jeden wyróżniał się na tle innych, bardziej wyrazisty i jakby, smakowity. Wtedy dostrzegł w mroku przywiązanego do drzewa swego giermka, który powoli wykrwawiał się przez paskudną ranę w brzuchu. Początkowe obrzydzenie tym widokiem mijało, kiedy podchodził bliżej. Ustępowało niepohamowanemu głodowi i żądzy krwi. Instynkty wzięły górę, nie zastanawiając się długo wgryzł się w szyję bogu winnemu chłopcu, który chciał jedynie zostać rycerzem i wypił go, prawie do ostatniej kropli. Uczucie, które mu wtedy towarzyszyło było czymś niesamowitym, najlepszym w dotychczasowym życiu. Władza, euforia, rozkosz i całkowity brak wyrzutów sumienia, mimo że odbierał właśnie komuś życie.
Tak wyglądał jego pierwszy posiłek.
Od tego zdarzenia minęło zaledwie kilka miesięcy.  Po samotnym błąkaniu się trafił w końcu do Graleyn. Podróżując jedynie po zmierzchu, starając się zrozumieć swą prawdziwą naturę, przybył do miasta z nadzieją, że tu znajdzie odpowiedzi na nurtujące go pytania. W międzyczasie korzystał z nowo odkrytych umiejętności - niezwykłej siły, szybkości a co najciekawsze - kontroli umysłu. Chociaż sztuka ta jest trudna, uczy się na błędach, za które płacą najczęściej ludzie, jego późniejsze ofiary.

C H A R A K T E R:

Trudne pytanie, najprościej dowiedzieć się tego poznając go. Na pierwszy rzut oka wydaje się być lekko wyniosłym, ale miłym młodym człowiekiem, który swym urokiem osobistym i uśmiechem potrafi oczarować, nie tylko kobiety. Przy bliższym poznaniu okazuję się być utrzymującym doskonałe pozory egoistą. Impulsywność jest jedną z jego największych wad, nie potrafi panować nad emocjami a w złości zmienia się w krwiożerczą bestię, maszynę do zabijania. Nie szanujący ludzkiego życia, niedojrzały, za jedyną wartość uznający swą przyjemność, bezwzględny i ironiczny. Uwielbiający zabawę, wino i kobiety częsty bywalec karczmy. Ukrywa swą prawdziwą tożsamość, wiedząc, że odnalezienie zaginionego księcia, pożywiającego się właśnie na rozdziewiczonej wcześniej szesnastolatce nie było by dobrym pomysłem.
Inteligentny, przebiegły, chociaż brakuje mu życiowego doświadczenia. Pewnym rzeczy nie pojmuje, pieniądze kradnie lub, jeśli mu się uda - hipnotyzuje ludzi, aby je dostać.
Przeklęty, co mu absolutnie nie przeszkadza.

N A J W A Ż N I E J S Z E:

imię i nazwisko: William Cromwell

prawdziwe nazwisko: Tudor

wiek: 24 lata

rasa: wampir

przemieniony : 7 miesięcy temu

[Witam! Autorka się kłania, z karty jestem średnio zadowolona, ale mam wielkie zamiary ją ulepszać;)

Prosiłabym o rozpoczęcie wątków, na powiązania - jestem otwarta. ]